فصل شانزدهم آداب ظهر وقت زوال خورشيد براى ابتهال و تضرّع به درگاه الهى و اجابت دعا موقعيّت ويژه‌اى است . عبد اللّه بن حمّاد انصارى « 1 » روايت كرده كه شنيدم امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : هنگام زوال ظهر درهاى آسمان و درهاى بهشت باز و حوائج بزرگ برآورده مىشود . گفتم : اين فرصت تا چه وقت باقى است ؟ فرمود : تا وقتى كه انسان بتواند ، با آرامى چهار ركعت نماز بخواند . « 2 » محمّد بن مسلم مىگويد : از امام باقر پرسيدم : چرا خورشيد به هنگام زوال مىايستد ؟ فرمود : اى محمّد ، چقدر جثّه‌ات كوچك و سؤالت پيچيده و دشوار است و حقّا كه تو شايسته جوابى ! . . . « 3 » شعاع خورشيد به حدود عرش مىرسد و ملائكه همه ندا مىدهند : لا إله الّا اللّه و اللّه اكبر و سبحان اللّه و الحمد للّه الّذى لم يتّخذ ولدا و لم يكن له شريك فى الملك و لم يكن له ولىّ من الذّلّ و كبّره تكبيرا

--> ( 1 ) . نجاشى دربارهء او نوشته است : از بزرگان اصحاب ماست و دو كتاب از خود باقى گذاشته است . ( 2 ) . اذا زالت الشّمس فتحت ابواب السّماء و ابواب الجنان و قضيت الحوائج العظام . فقلت : الى اىّ وقت ؟ فقال : مقدار ما يصلّى الرّجل اربع ركعات مترسّلا ( بحار الانوار ، ج 87 ، ص 54 ، ب 2 ، ح 7 ) . ( 3 ) . حديث طولانى است و چون مصنف رحمه اللّه براى استشهاد ، به همين قسمت محتاج بوده جملات قبل را حذف نموده است .